27 sep. 2017

fluisteren om de stilte niet te storen en witte raven

Het is hier op het domein waar we wonen zo stil dat ik Francois en mij er soms op betrap dat we fluisterend aan het praten zijn in de keuken met de open schuifdeur. Alsof we de stilte zouden kunnen storen. De stilte die elk gevoel en elke gedachte genadeloos terugkaatst. Tot je keer op keer niets anders kunt dan bekennen: “Er is geen ontkomen aan.” Misschien maakte de straatact in het stadje deze ochtend daarom zoveel indruk op me. Een grote groep mensen verzameld aan het drukste kruispunt van de stad. Een goochelaar toont een versleten rechthoekige kartonnen doos. Er zit duidelijk niets in. Tot hij – oh magic! – er een handvoel snoeprepen en fristdrankjes uithaalt. Gejoel en gejuich alom. Kinderen klimmen hoog in de boom en op het dak van het straat winkeltje. Vijftien minuten rijden en elke keer opnieuw tref ik er het tegendeel van de stilte thuis: bruisend leven. Waar blanken zelden deel van zijn. Ik train mezelf om niet in zwart en blank te denken, laat staan praten. Maar dat is haast onmogelijk, wanneer je op de bankjes nooit een keuvelende blanke ziet. Wanneer je keer op keer een uitzondering bent, te voet of op je fiets. Als het wel gebeurt en we die witte raaf zien, stoten Francois of ik elkaar aan: “Kijk daar, ‘a white’.” 

Soms leidt wat ik Europa zo vanzelfsprekend doe, wandelen op straat, fietsen van punt a naar z, hier tot een fout soort heldendom. “Waw, ik doorbreek oude patronen!” Maar dat het zo gemakkelijk is als over straat lopen of je fiets nemen, zegt meer over het land dan over enig welk vermeend heldendom van mij. De dag waarop het uiterst moeilijk wordt om blank - zwart patronen te doorbreken, omdat de lat veel hoger ligt, dat zal de dag zijn waarop het kolonialisme zijn voetsporen heeft overgegeven aan de tijd.

Tot het zover is blijf ik de energie op straat innemen als het sterke kopje koffie dat ik niet meer drink. Stiekem hopend op een soort van revolutie waarin de straten, wat kleur betreft, gemengd worden. Zo stiekem droom ik het, dat het in deze oorverdovende stilte bij me thuis, luider dan fluisterend klinkt.

p.s. wat ik hier zie in Stutterheim geldt niet als wet voor het hele land. 





Geen opmerkingen:

Een reactie posten