13 jun. 2017

schrijftijd in Kortrijk nadert zijn einde


Gewoon een bureau op een zolder ergens in een West Vlaamse straat. Maar de winterse maanden die ik er schrijvend heb kunnen doorbrengen, waren minder gewoon dan dat. Ze gaven mij de ongelooflijke mogelijkheid een boek dat ik al jaren met mij meedraag af te werken. Mijn streven was een eerste versie af te hebben voor ik opnieuw naar Zuid Afrika vertrek eind juni. Ik weet niet of het me lukt, het zal een net wel / net niet kwestie zijn. Wat misschien eigen is aan deadlines. In elk geval ben ik intussen een boek van zo’n vierhonderd bladzijden rijker. Met daar bovenop het besef dat mij opsluiten in een zolderkamer bij mijn ouders, met de nodige uitstapjes naar de bibliotheek in de stad en af en toe ook mijn favoriete koffie café’tje (Kaffee Renee), precies was wat ik nodig had. Weinig afleiding voorhanden op de zolderkamer zonder internet. Wat mij voortdurend de spiegel van mijn discipline of gebrek daaraan voorspiegelde. Ik weet niet waar het verhaal me zal brengen, maar met Zuid Afrika voor de deur besef ik dat … Ik vind de woorden niet. In elk geval staat mij nu  nog een laatste sprintje met mijn eerste versie te wachten en dan volgt er hopelijk over afzienbare tijd een vreugdevol berichtje dat het boek te koop is. Op welke wijze dan ook. Met heel veel dank aan mijn ouders en aan mijn vriend die mij zowel op praktisch als op niet praktisch vlak in deze onderneming gesteund hebben. Ook aan mijn zussen en vrienden die de tijd hier kleurrijk kleurden. Een ‘tussentijd’ als dit maak ik waarschijnlijk maar één keer in mijn leven mee.

5 jun. 2017

Us On Their Hands - from "The Blind Man and Me"




They will stretch out their hands in the air
and touch the remains of these days.

They will wonder where the dust
is coming from.

They will try to read the remains
of our modern day story, in what is still left of us,
present in the air like little drops
of sand, carried by desert winds
from one time to another.

From these days to later.
From what we can see now,
to becoming all, and one memory

They will talk about those days
when the big fire came,
and burned us away.

They will see our remains,
carved in stones,
laid-out in water and DNA’s

They will raise their hands in the air
and read our present day
in their very own way.
in what remains of us on their hands.
Being carried away, far away,
by rivers and winds of time

Most likely, the gap of time
will be crossed by manmade bridges of interpretation

They will try to cross the mysterious rivers of who we were
by putting together all these tiny moments
of what is left of us on their hands.

Most likely, as it goes with this type of guessing
they will be wrong.

We will become yet another mysterious interpretation
of our present days.

As we already are.

 from "The Blind Man and Me"