10 jan. 2018

Jazz at the Bakery

De spookachtige witte gedaantes naast Francois Le Roux zijn grote koelkasten van een bakkerij in Kalk Bay (niet ver van Kaapstad), waar we zo'n twee weken geleden optraden. Oorspronkelijk was het een cinema, nog in de tijd van de Apartheid. Blanken zaten beneden, niet - blanken boven. De laatsten bekogelden blijkbaar af en toe met hun snoeppapiertjes en lege kartonnetjes het publiek beneden. Volledig begrijpelijk, zou ik zeggen. Later werd het een indoor squash baan, nu al 20 jaar een artisanale bakkerij. Toen Paul Kahanovitz een nieuwe plaats zocht om zijn jazz concerten te organiseren, dacht hij aan deze ruimte. Waarom niet? De zoveelste illustratie van het Afrikaanse gezegde "boer maak een plan". Heb je geen theater? Dan ga je toch gewoon naar een grote bakkerij en zet er alles klaar terwijl de bakkers op de achtergrond de dag aan het afronden zijn. Thanks Paul Kahanovitz for organizing this great event!









23 okt. 2017

Reënweer

Ik ben teksten aan het sorteren en voer net dit Afrikaanse kindergedicht in mijn database in, wanneer het hier gigantisch begint te regenen. Voor de zoveelste dag. Niemand klaagt echter. Want over het algemeen is het land echt veel te droog.

Reënweer (uit de bundel kindergedichten "Vlokkiesdans") 

Hoeveel druppels het jy nodig
om ‘n bad te vul?

Reën dit in alle lande minstens
een maal per jaar?

Hoeveel weeg ‘n druppel?

Groei elke plant deur reën?

Is daar ook druppels wat êrens
halfweg bly hang?

Bestaan daar druppels groter as ‘n kop?

Sal daar vir altyd genoeg reën
op onse wêreld wees?

Wanneer die vrae uitgevra is,
kyk ek op na die lug.

Nog steeds geen strepie blou
waarvan ek so baie hou.


20 okt. 2017

jamming in a township in P.E.

Francois le Roux, jamming with a beautiful township band in P.E. in their St John's church. The electricity was too weak for a full on performance, so Francois ended up playing cello with them. Mostly Xhosa songs. Grateful for out of the box experiences like this. Cause the shape of the box you're in needs to be stretched from time to time.


18 okt. 2017

quote Nadine Gordimer

Nadine Gordimer, Zuid Afrikaanse schrijfster, in een prachtige lezing uit 1975, toen de Apartheid nog volop heerste. 

"What is a writer's freedom? To me it is his right to maintain and publish to the world a deep, intense, private view of the situation in which he finds his society. (...) The private view always has been and always will be a source of fear and anger to proponents of a way of life, such as the white man's in South Africa, that does not bear looking at except in the light of a special self-justificatory doctrine." 

(De bib heeft hier nog zo'n gezellig stempelkaart systeem. Ik ben de zevende persoon die het boek leent sinds 1991)

5 okt. 2017

whispering to not disturb the silence

It is so silent here at the domain where we live that I sometimes catch Francois and me to be whispering in the kitchen with open sliding door. As if we could disturb the silence. The silence that echoes each feeling and every thought mercilessly. Until you cannot do any differently than time and time again admit: “There is no escaping.”

Maybe that is why the street act in the small town made such an impression on me this morning. A big group of people were gathered at the busiest crossroad in town. A magicians shows a worn out cardboard box. It clearly contains nothing. Until he – oh magic! – gets a handful of candy bars and soda juices out of it. Cheering and joy all over. Children are climbing high up in the tree and on the roof of the street shop.
Fifteen minutes of driving and each time again I hit the opposite of the silence at home: sparkling life. Where whites are hardly ever part of. I train myself not to think in terms of black and white, let alone talk. But that is hardly possible, when you never see a white chatting on the benches. When you are each time again an exception, by foot or on your bike. If it does happen and we see that exception, then Francois and I tell each other: “Look there, a white!”

Sometimes doing what I do so naturally in Europe, walking on the streets, cycling from point a to z, lead to the wrong type of heroism here. “Waw, I am breaking through old patterns!” But that it is that easy as walking on the streets or taking your bike, says more about the country than about whatever type of alleged heroism of me. The day on which it becomes extremely hard to break through black and white patterns, because the aim is much higher, will be the day on which colonialism has handed over its footprint to time.
Until that day has come I keep taking the energy on the street in as the strong cup of coffee I don’t drink anymore. Secretly hoping for some sort of revolution in which the street, concerning color, become mixed. I dream it so secretly, that I sound louder than whispering in this deafening silence.

P.s what I see here in Stutterheim doesn’t apply as a law for the whole country.


30 sep. 2017

proeflezers voor mijn eerste roman gezocht

Ik heb een roman geschreven en zoek 10 mensen die het graag willen proeflezen. Ik probeer een lijstje op te stellen in mijn hoofd maar kom er niet en besloot hier oproep te plaatsen. Ook al kennen we elkaar alleen via het internet of optredens, voel je vrij te reageren. Ik zoek een mix van mensen die me goed, minder goed en niet kennen. Reacties liefst  via: jokedebaere33@gmail.com. Dank je!!



27 sep. 2017

fluisteren om de stilte niet te storen en witte raven

Het is hier op het domein waar we wonen zo stil dat ik Francois en mij er soms op betrap dat we fluisterend aan het praten zijn in de keuken met de open schuifdeur. Alsof we de stilte zouden kunnen storen. De stilte die elk gevoel en elke gedachte genadeloos terugkaatst. Tot je keer op keer niets anders kunt dan bekennen: “Er is geen ontkomen aan.” Misschien maakte de straatact in het stadje deze ochtend daarom zoveel indruk op me. Een grote groep mensen verzameld aan het drukste kruispunt van de stad. Een goochelaar toont een versleten rechthoekige kartonnen doos. Er zit duidelijk niets in. Tot hij – oh magic! – er een handvoel snoeprepen en fristdrankjes uithaalt. Gejoel en gejuich alom. Kinderen klimmen hoog in de boom en op het dak van het straat winkeltje. Vijftien minuten rijden en elke keer opnieuw tref ik er het tegendeel van de stilte thuis: bruisend leven. Waar blanken zelden deel van zijn. Ik train mezelf om niet in zwart en blank te denken, laat staan praten. Maar dat is haast onmogelijk, wanneer je op de bankjes nooit een keuvelende blanke ziet. Wanneer je keer op keer een uitzondering bent, te voet of op je fiets. Als het wel gebeurt en we die witte raaf zien, stoten Francois of ik elkaar aan: “Kijk daar, ‘a white’.” 

Soms leidt wat ik Europa zo vanzelfsprekend doe, wandelen op straat, fietsen van punt a naar z, hier tot een fout soort heldendom. “Waw, ik doorbreek oude patronen!” Maar dat het zo gemakkelijk is als over straat lopen of je fiets nemen, zegt meer over het land dan over enig welk vermeend heldendom van mij. De dag waarop het uiterst moeilijk wordt om blank - zwart patronen te doorbreken, omdat de lat veel hoger ligt, dat zal de dag zijn waarop het kolonialisme zijn voetsporen heeft overgegeven aan de tijd.

Tot het zover is blijf ik de energie op straat innemen als het sterke kopje koffie dat ik niet meer drink. Stiekem hopend op een soort van revolutie waarin de straten, wat kleur betreft, gemengd worden. Zo stiekem droom ik het, dat het in deze oorverdovende stilte bij me thuis, luider dan fluisterend klinkt.

p.s. wat ik hier zie in Stutterheim geldt niet als wet voor het hele land.